Rokowania pokojowe pomiędzy Hiszpanią i Francją zostają zakończone po myśli Karola. Franciszek odstępuje od roszczeń do Mediolanu i w rezultacie jego synowie mogą powrócić do domu. Również papież musi ustąpić i w efekcie Karol zostaje oficjalnie przez niego pasowany na cesarza. Po zawarciu pokoju musi stawić czoło szerzącej się herezji protestanckiej, ale jest świadomy, że Kościół wymaga reform. Za znacznie poważniejszy problem uważa jednak zagrożenie ze strony Turków. Zwłaszcza, że hiszpańska flota jest wciąż nękana na Morzy Śródziemnym przez osmańskiego admirała zwanego Barbarossą. Pomiędzy braci Karola i Ferdynanda wkrada się nieufność o spiskowanie z wrogiem. Dochodzi nawet do aresztowania, ale Ferdynand po raz kolejny przysięga Karolowi dozgonną wdzięczność. Karol podtrzymuje jego rolę jako następcy tronu d czasu, gdy jego syn będzie mógł przejąć władzę. W tym samym czasie, w 1532 roku, otomański sułtan zbiera swe wojska na Wiedeń, a cesarz zwołuje cały chrześcijański świat do wspólnej walce przeciw niewiernym. Hernan Cortes zostaje zaproszony przez oblicze króla i ma możliwość osobistego zapewnienia o swej niewinności. W rezultacie zachowuje dotychczasowe tytuły, ale traci władzę. Pod jego nieobecność w kolonii szerzy się niewolnictwo, ale wysłany tu nowy przeor walczy o wolność Indian czym przysparza sobie wielu wrogów.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz